Αναζήτηση

Ο ΚΑΙΡΟΣ - Η ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑ ΤΩΡΑ ΣΤΙΣ ΠΟΛΕΙΣ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

To Φροντιστήριο των ΕΠΙΤΥΧΙΩΝ στα Γρεβενά

Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

Κατερίνα Ζιώγα: Αρνήθηκα κάθε θεραπεία για τον καρκίνο που είναι σε καλπάζουσα μορφή...

Μέχρι το τελικό αντίο...





Φίλοι μου κι αδέρφια μου και σεβαστοί μου πατέρες

  
     Η αγάπη σας και η συμπαράστασή σας στη δοκιμασία μου ήταν μοναδική και εκφράστηκε με ποικίλους τρόπους.
  Σας ευχαριστώ πολύ.
  Μαζί σας τη νιώθω ανάλαφρη, αν και είναι από τις δύσκολες περιπτώσεις καρκίνου.
  Η μορφή του είναι καλπάζουσα και άγρια επιθετική.
  Βρίσκεται στο ήπαρ, που δεν επιδέχεται επέμβαση, στα οστά, στο κεφάλι και στον άλλο τώρα μαστό.
  Οποιαδήποτε θεραπεία είναι βραχύβια και σκληρή και γι΄αυτό την αρνήθηκα.
  Δεν την αντέχω.
  Η συμπαράστασή σας -- παίρνω με πολλή ευγνωμοσύνη τις προσευχές σας -- μου ενισχύει τη γαλήνη και την ηρεμία της ψυχής.
  Αλλά ακυρώνει και την απόφασή μου να διακόψω κάθε επικοινωνία μαζί σας.
  Δεν το αντέχω. 
  Από σήμερα θα αφήσω τη νόσο να τρέχει και να κάνει τη δουλειά της κι εγώ ώσπου μπορώ θα σας μεταφέρω σκέψεις μου.
  Μέχρι το τελικό αντίο.

     Μεγάλη ευλογία του Θεού μέσα σ΄αυτή τη δοκιμασία είναι και το ότι δεν πονούν τα κόκκαλά μου. 
  Φαίνεται ότι ισχύει αυτό που βρήκα στο επόμενο ποίημα:

Πριν σου στείλει ο Θεός
το σταυρό που σηκώνεις,
τον κοίταξε με τα πάνσοφα μάτια Tου,
τον εξέτασε με τη Θεία λογική Του,
τον έλεγξε με την ατέλειωτη δικαιοσύνη Του,
τον θέρμανε στη γεμάτη αγάπη καρδιά Του,
τον ζύγισε καλά με τα στοργικά Του χέρια
μη τυχόν και σου πέσει βαρύτερος
απ' όσο μπορείς να σηκώσεις.
Και αφού υπολόγισε το θάρρος σου,
τον ευλόγησε,
και τον απίθωσε στους ώμους σου.
Μπορείς να τον σηκώσεις!
Κράτησέ τον κι ανέβαινε,
βαδίζοντας από τον Γολγοθά
προς την Ανάσταση!


                                
Περισσότερα, όταν βρω τη δύναμη
                                                                                        
 Ζιώγα Κατερίνα

1 σχόλιο:

  1. Τα λογια ειναι περιττα,οταν μια γυναικα μορφωμενη ωριμη και με εκτοπισμα ψυχης και καρδιας παιρνει μια αποφαση,μια αποφαση ζωης,κανενας δεν μπορει και δεν πρεπει να πει τιποτα,τιποτα περισσοτερο απο το να ευχηθει σαυτη τη γυναικα να βρει δυναμη,υπομονη και να ευχηθουμε να γινει ακομα ενα θαυμα,του θεου,της επιστημης.καθε μερα συμβαινουν αλλωστε πολλα,τι να πω,σε καταλαβαινω απολυτα,σε θαυμαζω,αλλα θυμωνω κι ολας ταυτοχρονα γιατι η ζωη ειναι ενα θαυμα και δωρο θεου και οφειλουμε να παλαιψουμε κι οχι να παραδωσουμε τα οπλα.και το χρωσταμε οχι μονο στους ανθρωπους που μας αγαπουν αλλα κυριως στον δημιουργο μας και χορηγο αυτου του δωρου.και πιστεψε με δεν ειναι λογια μιας γυναικας εξω απτον χορο,δεν γινεται να μπω πιο μεσα στο προβλημα.γι αυτο και κατανοω απολυτα ενα κομματι σου,αλλα καλη η διατηρηση της αξιοπρεπειας μας σε ενα καλο επιπεδο,και κατανοητη η αναγκη να προφυλαξουμε το οικογενειακο περιβαλλον απο τον πονο και την κουραση.Ομως ας κατανοησουμε κι εμεις την αναγκη των ανθρωπων μας να μας βοηθησουν και να μας στηριξουν.ουσιαστικα να τους προφυλαξουμε απο την αισθηση αργοτερα οτι δεν εκαναν οτι ηταν και δεν ηταν δυνατον για εμας.σας θαυμαζω και σας εκτιμω απεριοριστα

    ΑπάντησηΔιαγραφή