Φεύγοντας από το χωριό , ένα κομμάτι του εαυτού μου μένει πίσω , και δεν θέλει να ακολουθήσει το ταξίδι της ξενιτιάς..
Μένει πίσω γιατί αυτό το χωριό κλέβει καρδιές όλο το χρόνο.
Το υπόλοιπο που φεύγει , φεύγει διερωτώμενο αν κάναμε αυτά που μπορούσαμε , αν μπορούσαμε να κάνουμε περισσότερα ατομικά και συλλογικά για να διατηρήσει το χωριό την αίγλη του και αν είμαστε αντάξιοι των προγόνων μας.
Των προγόνων μας που δεν είχαν "επ' ουδενί κάποια άνεση σαν τις σημερινές με τα σύγχρονα σπίτια που έχουν ρεύμα , μόνωση , διπλά τζάμια , ΙΧ πολυτελείας στην αυλή και όλες τις υπόλοιπες ανέσεις.
Αυτοί ταξίδεψαν και ταξιδεύουν το όνομα της Σαμαρίνας στα πέρατα του κόσμου .
Εμείς?
Από την άλλη ακούγεται η φωνή που λέει , φίλε μου έδωσες με το παραπάνω ότι περνούσε από το χέρι σου και από το πόστο σου που δεν ήταν κανένα....άσχετα αν κάποιοι το εκμεταλλεύτηκαν.
Δεν σε πειράζει όμως γιατί ότι έκανες το έκανες για το χωριό και τα "βακούφια" που λέγαν οι παππούδες μας.
Αφορμή για αυτές τις σκέψεις ήταν ο επί 13 χρόνια κατεστραμμένος περιφερειακός που επιτέλους έγινε προσβάσιμος για τα φορτηγά , και θα εποφεύγεται πλέον η γκρίνια και η χαζή ερώτηση "γιατί περνάς από εδώ " ?
13 χρόνια για κάτι το αυτονόητο.....
Η κόρνα ή το δάκρυ λέτε να ήταν περισσότερο???
Καλό βράδυ σε όλους σας και καλή αντάμωση στην νύφη του Σμόλικα.









Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου