ΖΩΗ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ: Σπίτι μας θα είναι πάντα το πατρικό μας!

Πατρικό σπίτι… εκεί που πάντα θα μοσχοβολά μαγειρευτό φαγητό, κολόνια, ...

Είναι αυτό το σπίτι που φέρει και θα φέρει αιώνια μυρωδιές από ναφθαλίνη, υγρασία, χλωρίνη, λιβάνι, βασιλικό κι αγάπη. Σπιτική αγάπη.

Μια από τις τελευταίες επιθυμίες του πατέρα μου ήταν να μην αφήσω το σπίτι στο χωριό να ρημάξει...Το είχαν χτίσει με δάνειο στις αρχές της δεκαετίας 1980, ενώ εγώ σπούδαζα στην Αγγλία, γκρεμίζονρας το παλιό μας πέτρινο, κάτι που με είχε στενοχωρήσει πολύ...

Αυτή του η επιθυμία ήταν και δική μου απόφαση. Απλά, μετά τον θάνατο και της μάνας, δυσκολευόμουν συναισθηματικά να το αντικρίζω έρημο...

Τώρα πια, το φτιάχνουμε και για χειμερινή κατοίκηση κι έτσι διαμορφώνω κι εγώ το " ασκηταριό" μου, να καταφεύγω μακριά από τις "ανούσιες συναναστροφές" και τα "επώδυνα ανθρώπινα", όταν το έχω ανάγκη...

Να βοηθώ, βεβαίως, και στα κοινά με αγάπη για την πατρώα γη...

Στην τοποθεσία @Αετομηλίτσα (Ντένισκο)

ΖΩΗ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ