Γιάννης Στρατάκης: Αδιέξοδη και βίαιη απολιγνιτοποίηση με θύματα τη Δυτική Μακεδονία

Έξι χρόνια μετά την ανακοίνωση της βίαιης απολιγνιτοποίησης από το βήμα του ΟΗΕ, η Δυτική Μακεδονία βρίσκεται αντιμέτωπη με τις

πιο σκληρές συνέπειες μιας πολιτικής επιλογής που, όπως αποδεικνύεται, δεν συνοδεύτηκε από ρεαλιστικό σχέδιο μετάβασης. Αυτό υπογραμμίζει σε δημόσια παρέμβασή του ο πρώην Νομάρχης Φλώρινας και πρώην Περιφερειακός Σύμβουλος, Γιάννης Στρατάκης.

Όπως επισημαίνει, η απολιγνιτοποίηση εξελίχθηκε ταχύτερα και σκληρότερα από τον αρχικό σχεδιασμό, με το οριστικό κλείσιμο των λιγνιτικών μονάδων να μετατίθεται πλέον στο 2026. Ήδη δέκα λιγνιτικές μονάδες συνολικής ισχύος περίπου 3.000 MW έχουν τεθεί εκτός λειτουργίας, ενώ οι εναπομείνασες λειτουργούν περιστασιακά και με ημερομηνία λήξης.

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στη μονάδα Πτολεμαΐδα 5, ένα έργο κόστους 1,5 δισ. ευρώ, το οποίο, όπως τονίζει, οδηγείται σε απαξίωση χωρίς να προλάβει να λειτουργήσει ούτε τρία χρόνια. Την ίδια στιγμή, σχεδιάζεται νέα μονάδα φυσικού αερίου ανοιχτού κύκλου χαμηλής απόδοσης, αυξάνοντας –κατά τον ίδιο– τη συνολική οικονομική ζημία για τον ελληνικό λαό σε περίπου 2 δισ. ευρώ.

Ο κ. Στρατάκης κρούει τον κώδωνα του κινδύνου και για τις τηλεθερμάνσεις, που από κοινωνικό αγαθό μετατρέπονται σε δυσβάσταχτο οικονομικό βάρος για τα νοικοκυριά, με αυξήσεις που ξεπερνούν το 65%. Παράλληλα, σημειώνει ότι τα νέα έργα συμπαραγωγής δεν επαρκούν για να καλύψουν τις πραγματικές θερμικές ανάγκες των πόλεων της περιοχής.

Στο κοινωνικό επίπεδο, η Δυτική Μακεδονία καταγράφει, σύμφωνα με στοιχεία του ΟΟΣΑ, πρωτιές σε ανεργία, μείωση πληθυσμού και συρρίκνωση του ΑΕΠ, γεγονός που εντείνει το αίσθημα εγκατάλειψης των κατοίκων. Την ίδια ώρα, εκτάσεις χιλιάδων στρεμμάτων παραχωρούνται δωρεάν για εγκατάσταση φωτοβολταϊκών, χωρίς ουσιαστική συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας στον ενεργειακό σχεδιασμό.

Ο πρώην Νομάρχης τονίζει ότι η περιοχή θα μπορούσε ακόμη και σήμερα να αποτελέσει πρότυπο ορθολογικής ανάπτυξης των ΑΠΕ, με ενεργειακή αυτονομία, ενεργειακές κοινότητες και πραγματική ενεργειακή δημοκρατία, προς όφελος των πολιτών, των αγροτών και των επιχειρήσεων.

Καταλήγοντας, επισημαίνει ότι χωρίς πολιτική βούληση, αποκέντρωση αποφάσεων και ουσιαστική συμμετοχή των θεσμικών φορέων της Δυτικής Μακεδονίας, η μεταλιγνιτική εποχή κινδυνεύει να μείνει συνώνυμη με την ύφεση, την κοινωνική αδικία και την απώλεια προοπτικής.