Δύο μέρες πριν των φώτων ξεκινούν οι διαδικασίες για τις τερόπτες. Τα παλαιότερα χρόνια το έθιμο αυτό ήταν πολύ
δυνατό.Οι τερόπτες είναι μικρές τριγωνικές πίτες οι οποίες ψήνονται στη φ’γού»(τζάκι), στο κεράμι.
Πρόκειται για μια ειδική κεραμική πλάκα που τοποθετείται πάνω στο τριπόδι, στη φωτιά.
Η διαδικασία αυτή χρειάζεται πολλά γυναικεία χέρια και έτσι 3,4 ή και περισσότερες γυναίκες μαζεύονται στον ίδιο χώρο, φέρνουν την δική τους ζύμη και γέμιση και όλες μαζί φτιάχνουν τις τερόπτες.
Στο τέλος η κάθε μια, θα πάρει τις δικές της και θα πάει στο σπίτι της. Αυτές είναι από τις ωραιότερες ημέρες των παιδιών. Συμμετέχουν και βοηθούν στο άνοιγμα των μικρών στρογγυλών φύλλων από εφτάζυμο ζυμάρι και ανταμείβονται με τις μικρές αυτές λιχουδιές.
Η γέμιση της τερόπτας γίνεται με μείγμα κόκκινης κολοκύθας, τριμμένου κρεμμυδιού, δυόσμου, βουτύρου και μπόλικης σκυριανής μυζήθρας.
Μια άλλη παραλλαγή που γίνεται εκείνες της ημέρες είναι οι τερόπτες με το άλειμμα. Πρόκειται για τριγωνικές πίτες η διαφορά όμως είναι στη γέμιση που περιέχει, μπόλικο ψιλοκομμένο κρεμμύδι, λίπος (μπόλια), μυρωδικά και μυζήθρα.
Τη νύχτα τα παιδιά θα κάνουν τους καλικάντζαρους. Θα πάρουν ένα μακρύ καλάμι και στο κάτω μέρος του θα δέσουν ένα πιρούνι. Στραβώνουν το ένα δόντι του πιρουνιού προς τα μέσα, ανεβαίνουν πάνω από το λιακό (ταράτσα) και από την καμινάδα το κατεβάζουν σιγά-σιγά και προσεκτικά προσπαθώντας να καρφώσουν με αυτό τις τερόπτες που ψήνονται στο κεράμι και να τις ανεβάσουν και πάλι προσεκτικά επάνω. Τα παλαιότερα χρόνια αν σε κάποιο σπίτι δεν έκαναν την εμφάνιση τους καλικαντζαράκια, οι σπιτονοικοκύρηδες στεναχωριόντουσαν. «Για μάνα, φέτη πλια δεν έρθαν οι καλλ’κατζάροι!!!»
Αν όμως πήγαιναν η χαρά ήταν μεγάλη. Κι όταν πια οι καλικάτζαροι στην ταράτσα έπαιρναν αυτό που ήθελαν έφευγαν και πήγαιναν σε άλλο σπίτι να κάνουν και πάλι το ίδιο. Συνήθως πάντως οι γυναίκες από το σπίτι τους προσκαλούσαν να κατέβουν.
«Έλα καλικάτζαρε κατέβα κάτου να σε κεράσομε». Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και σήμερα μόνο που το έργο των καλικατζάρων έχει γίνει πιο δύσκολο μιας και οι περισσότερες καμινάδες έχουν σήμερα μεταλλικές κατασκευές όπως κοκόρια από τα οποία είναι αδύνατο να περάσει το καλάμι. Όταν πια η διαδικασία αυτή τελειώσει το κεράμι θα απομείνει επάνω στην φωτιά μέχρι την άλλη μέρα των Φώτων που ο παπάς θα περάσει να ευλογήσει τα σπίτια. Όλη τη νύχτα μέχρι να ξημερώσει η ημέρα των Θεοφανίων που ο παπάς θα αγιάσει τα σπίτια πάνω στο κεράμι, για να μην μείνει άδειο, αφήνουν ένα κομμάτι ζυμάρι σε σχήμα καλικάντζαρου.
Μετά τον αγιασμό το κεράμι πλένεται και θα πάει ξανά στην θέση του έως την επόμενη χρονιά. Το έθιμο αυτό παραμένει έως και σήμερα ζωντανό στο νησί της Σκύρου.
Την παραμονή των φώτων που ο παπάς θα αγιάσει τα νερά και θα γυρίζει από σπίτι σε σπίτι , οι καλικάντζαροι δεν έχουν πια που να σταθούν πάνω στην στεριά.
Φεύγουν λοιπόν από τα σπίτια, από τις εξοχές και τις σπηλιές και φωνάζουν.
-Τρέχετε να τρέχομε τσ’ έφτασε ο παπά-λωλός
με την αγιαστούρα του τσαί με τη βρεχτούρα του!
Πάνε λοιπόν και στέκονται στην άκρη του κύματος μέχρι την άλλη μέρα των Θεοφανίων που ο παπάς θα ρίξει τον αγιασμό στη θάλασσα. Μην έχοντας πια που αλλού να σταθούν πέφτουν στη θάλασσα και πνίγονται...
Τσε του χρόνου με υγεία...
Ώρα καλή πατριώτες...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου