Εκφράζει συμπόνια προς τη Φαίδρα και αργότερα προς τον Ιππόλυτο, σχολιάζοντας τα ανθρώπινα πάθη, τη δύναμη του έρωτα και τη συμφορά που προκαλεί η ύβρις και η θεϊκή παρέμβαση.
Αν και δε λείπουν οι στιγμές που παίρνει θέση ή εκφράζει άποψη, γενικά έχει μια παθητική στάση απέναντι σε όσα συμβαίνουν. Ενδεικτική είναι η αντίδρασή του αμέσως μετά την αυτοκτονία της Φαίδρας (η συνομιλία θυμίζει πολύ την αντίστοιχη στον Αγαμέμνονα του Αισχύλου μετά το φονικό της Κλυταιμνήστρας):
ΧΟΡ.:
- Και τώρα, φίλες μου, τι πρέπει; Να μπούμε
και τη θηλιά να βγάλουμε από τη δέσποινά μας;
- Υπάρχουν δούλοι – κι ας το κάνουν, αφού
δεν είναι για καλό σ' αυτά να δείχνεις ζήλο!
και τη θηλιά να βγάλουμε από τη δέσποινά μας;
- Υπάρχουν δούλοι – κι ας το κάνουν, αφού
δεν είναι για καλό σ' αυτά να δείχνεις ζήλο!
Τα λόγια του Χορού συχνά μαρτυρούν τη φιλοσοφική σκέψη του Ευριπίδη, ενώ είναι από τις λίγες τραγωδίες που ο Χορός συνομιλεί με όλα σχεδόν τα δραματικά πρόσωπα. Στα στάσιμα διατυπώνει γενικότερους στοχασμούς για τον έρωτα, τη μοίρα, τη θεϊκή δύναμη και την ανθρώπινη αδυναμία. Ξεχωριστό είναι το πρώτο στάσιμο που μιλά για τη δύναμη του Έρωτα, μια "απάντηση" του Ευριπίδη στο περίφημο χορικό από την Αντιγόνη του Σοφοκλή.
ΚΟΡΥΦΑΙΕΣ: Έλλη Κοζόνη - Δήμητρα Πενλίδη - Δήμητρα Τριγώνη - Βικτώρια Τσακνάκη - Γεωργία Καραγιάννη - Μαρίλια Τριγώνη
ΧΟΡΟΣ: Σοφία Ζαμανάκου - Στέλλα Ρότσικα - Δήμητρα Μπαλοδήμου - Αννα-Μαρία Τόλη - Ναυσικά Τσιτακίδου - Νίκη Τόσκα – Ελένη Κασκάλη – Κατερίνα Γάκη - Βασιλική Ζιώγα-Ειρήνη Παπανικολάου - Άρτεμις Κοκκινάκη - Αννα-Μαρία Γρηγορίου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου