12 Νοέμβρη 1942, ξημερώματα, ο Πυροσβέστης Β΄ Τάξης Κωνσταντίνος Πούλιος μαζί με άλλους Πυροσβέστες, σπεύδει να κατασβήσει ένα φλεγόμενο κτίριο στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.
Η πυρκαγιά έχει πάρει διαστάσεις και στην προσπάθεια κατάσβεσης της, ο Πούλιος καταπλακώνεται από μέρος του κτιρίου που γκρεμίζεται. Ανασύρεται σοβαρά τραυματισμένος από συναδέλφους του, μεταφέρεται στο Νοσοκομείο και μετά από λίγο σβήνει, ξεκινώντας να θεμελιώνει με τη θυσία του, το ΗΡΩΟΝ ΤΟΥ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ.
Ο ηρωικός συνάδελφος, ήταν ένας από τους σπουδαίους Έλληνες.
Γεννημένος το 1916 στο ΠΟΛΥΔΕΝΔΡΟ ΓΡΕΒΕΝΩΝ, κατατάχθηκε στα 23 στο Πυροσβεστικό Σώμα και ο Μεγάλος Πόλεμος του 40 τον βρίσκει να υπηρετεί στην Π.Υ. Θεσσαλονίκης.
Η αδυσώπητη μοίρα του ανακόπτει την ζωή μόλις στα 26 του χρόνια.
Η θυσία του πάνω στο πυροσβεστικό καθήκον, αφήνει ορφανό το μοναχογιό του, μόλις 7 μηνών.
Μέσα στην φτώχεια της τότε γερμανοφασιστικής κατοχής της πατρίδας μας, οι συνάδελφοι του μαζεύουν χρήματα για να πραγματοποιήσουν την κηδεία του, ενώ όπως διαβάζουμε σε σχετική αναφορά, "αν η Πολιτεία ενέκρινε τη χορήγηση των εξόδων της κηδείας, αυτά θα δίνονταν στην οικογένεια του φονευθέντος συναδέλφου".�
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου