ΖΩΗ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ: Το "σ' αγαπώ" ήταν αληθινό και όχι δήθεν...

Ήταν όλα ουσία, όχι εμφάνιση...

 Γεννήθηκα στη δεκαετία του '60 και κοιτάζοντας παιδιά του σήμερα, μπορώ να σας πω ότι χαίρομαι που

γεννήθηκα εκείνα τα χρόνια....

Δεν υπήρχε κινητό τηλέφωνο, Facebook, Twitter, Tumblr ή Instagram και όταν έπρεπε να συναντηθούμε για να παίξουμε, χτυπούσαμε το κουδούνι του φίλου μας και ρωτούσαμε τη μαμά του αν μπορούσε να κατέβει και να παίξει μαζί μας.

Δεν χρειαζόμασταν ιδιαίτερα ενδύματα, γιατί απλά τα λερώναμε κάθε μέρα. Μεγαλώσαμε με τραγούδια που ξέρουμε ακόμα τα λόγια απ' έξω κι ας έχουν περάσει πολλά χρόνια.

Παίζαμε κρυφτό, κυνηγητό και πεντόβολα. Μέχρι τα 14/15 μας δεν μας ένοιαζε το άλλο φύλο: ήμασταν όλοι φίλοι. Συγκίνηση από ένα φιλί στο μάγουλο και μόνο.

Χτίζαμε αποθήκες με ό,τι υλικά μπορούσαμε να βρούμε, παίξαμε "μαγείρεμα" στον κήπο με χώμα και λουλούδια. Η φαντασία ήταν τα πάντα. Δεν είχαμε βιντεοπαιχνίδια, μόνο κούκλες και μπαλόνια.

Αγοράζαμε ρομαντικά περιοδικά με δώρο αφίσες και ονειρευόμασταν να παντρευτούμε πρωταγωνιστές.

Νικητής ήταν αυτός που έκανε με ποδήλατο, το μακρύτερο μονοπάτι. Όταν σκοτείνιαζε ξέραμε ότι έπρεπε να επιστρέψουμε χωρίς να μας προειδοποιήσει κανείς.

Ήμασταν μικροί αλλά δεν προσποιούμασταν τους μεγάλους, ούτε ανυπομονούσαμε να μεγαλώσουμε.

Ζούσαμε σε έναν κόσμο όπου η ουσία είχε μεγαλύτερη σημασία από την εμφάνιση, όπου οι φωτογραφίες των γευμάτων... δεν δημοσιεύονταν στο Facebook αλλά τις είχαμε ως ενθύμιο με την οικογένειά μας, επειδή η οικογένεια ήταν τα πάντα. Το "σ' αγαπώ" ήταν αληθινό και όχι δήθεν...

Ήταν όλα ουσία, όχι εμφάνιση...