Ζωή, χωριό και παράδοση: Η κουρελού..

Θυμάμαι όταν ήμουν ένα μικρό παιδί, μια τέτοια κουρελού Πολύχρονη διάλεξα και

κάτω από αυτήν τα όνειρά μου έκτιζα κι ας ήταν με αυτά τα κουρέλια.

Πέρασα μεσημέρια ...βράδια... χαρές, πόνους, χτυποκάρδια, μαζί παρέα με αυτήν την κουρελού.

Μα πέρασαν τόσα χρόνια και είπα να αλλάξω τη ζωή. Την κουρελού δεν μπόρεσα όμως ποτέ να την πετάξω, γιατί και αν έγινε παλιά και είναι φτιαγμένη από κουρέλια την έχω πάντα για στρώμα.

Τα όνειρά μου έχτιζα εκεί πάνω και ας ήταν με κουρέλια.Και αν σκίστηκε από της ζωής την μπόρα εγώ πρέπει να βρω υπομονή να την μπαλώσω, γιατί είναι από δάκρυα και από χαρά βαμμένα τα χρώματα της, γιατί έχω ολόκληρη τη Ζωή μου επάνω της πλεγμένη. Κάνοντας αναδρομή στο παρελθόν αυτό που έχω σαν βαθιά ανάμνηση είναι η δημιουργία από τις γυναίκες του χωριού μου.

Είναι απίστευτο πώς όλες εκείνες οι παραστάσεις έδρασαν μέσα μου έτσι ώστε αθόρυβα αλλά και κριτικά έφεραν στην επιφάνεια την αγάπη και την υπερηφάνια που νιώθω για την καταγωγή μου.

Φίλη μου με συγκινείς αφάνταστα πάντα με αυτές τις εικόνες που φέρνεις μνήμες αξέχαστες.

Σε ευχαριστώ!!!!

Κείμενο: Aleksandra Bitsiouni