Με 40.000 km/h, θερμοκρασία 2.700 ºC και 6λεπτο black out η επιστροφή του Artemis II στον Ειρηνικό

Η αποστολή Άρτεμις ΙΙ επέστρεψε μετά από 9 ημέρες, 1 ώρα, 32 λεπτά στη Γη και συγκεκριμένα στον

Ειρηνικό Ωκεανό.

Για έξι λεπτά, η NASA στο Χιούστον και όλος ο κόσμος αγνοούσε την τύχη των τεσσάρων αστροναυτών, Ριντ Γουάιζμαν, Βίκτορ Γκλόβερ, Χριστίνα Κοχ και Τζέρεμι Χάνσενσε μια από τις πιο κρίσιμες φάσεις κάθε επανδρωμένου διαστημικού ταξιδιού: την ατμοσφαιρική επανείσοδο.

Η κάψουλα Ωρίων αποσυνδέθηκε από το ευρωπαϊκό διαστημικό σκάφος και ανέπτυξε την θερμική ασπίδα. Το πλήρωμα προετοιμαζόταν για την επανείσοδο στην ατμόσφαιρα και την άφιξη στη Γη με ταχύτητα 40.000 χλμ./ώρα.

Με αυτή την ταχύτητα, οι αστροναύτες διέσχισαν τα στρώματα της ατμόσφαιρας και η θωράκιση του Ωρίωνα άντεξε θερμοκρασίες που έφταναν τους 2700 ºC. Μέσω ασυρμάτου, ακούστηκε η επιβεβαίωση των αστροναυτών ότι ήταν καλά μέσα στην κάψουλα, ενώ κατέβαιναν με τα αλεξίπτωτα.

Προγραμματισμένο εξάλεπτο μπλακ άουτ

Κατά τη διάρκεια των έξι λεπτών χωρίς επικοινωνία, η κάψουλα κατέβηκε μέσα από την ατμόσφαιρα σαν βλήμα. Η επιβράδυνση ήταν απότομη: από 40.000 χλμ./ώρα σε ταχύτητες συμβατές με μια ασφαλή προσθαλάσσωση. Η θερμότητα που δημιουργήθηκε από την τριβή έφτασε τους 2.670 ℃, μετατρέποντας τον Ωρίωνα σε μια πυρακτωμένη δάδα στον ουρανό του Ειρηνικού. Οι αστροναύτες άντεξαν αυτό το τμήμα χωρίς επικοινωνία με τη Γη, συγκεντρωμένοι στην παρακολούθηση των εσωτερικών συστημάτων, έτοιμοι να αντιδράσουν σε οποιαδήποτε βλάβη.

Σε ύψος 8.077 μέτρων πάνω από τον ωκεανό, η κάψουλα μείωσε την ταχύτητά της στα 523 χλμ./ώρα χάρη στην ατμοσφαιρική πέδηση. Σε αυτό το σημείο, ενεργοποιήθηκαν τα συστήματα για τη διαδοχική ανάπτυξη των αλεξίπτωτων.

Πρώτα, τρία αλεξίπτωτα από το κάλυμμα του εμπρόσθιου διαμερίσματος, διαμέτρου 2,1 μέτρων. Στη συνέχεια, δύο αλεξίπτωτα πέδησης 7 μέτρων και, τέλος, στα 2.896 μέτρα, τα τρία κύρια αλεξίπτωτα διαμέτρου 35,3 μέτρων και βάρους 140 κιλών το καθένα.

Αυτό το σύστημα επιβραδύνει την κάψουλα σε ταχύτητα μικρότερη των 32 χλμ./ώρα, τη βέλτιστη ταχύτητα για μια ελεγχόμενη προσθαλάσσωση.

Η NASA είχε περιγράψει αυτό το τελικό τμήμα ως την «προγραμματισμένη εξάλεπτη περίοδο συσκότισης», ένα παράθυρο απόλυτης σιωπής που ξεκίνησε όταν ο Ωρίωνας ήρθε σε επαφή με τα πυκνότερα στρώματα της ατμόσφαιρας σε ύψος 121.920 μέτρων.

Η κάψουλα έπεσε με ταχύτητα που της επέτρεπε να διανύσει τη διαδρομή από τη Νέα Υόρκη στο Τόκιο σε λιγότερο από 20 λεπτά. Στόχος της ήταν να προσθαλασσωθεί στα ανοικτά των ακτών του Σαν Ντιέγκο, στην Καλιφόρνια, ολοκληρώνοντας έτσι ένα ταξίδι 1.118.624 χιλιομέτρων στο διάστημα.

Η βασική πρόκληση αφορούσε την ακεραιότητα της θερμικής ασπίδας, μιας κατασκευής από τιτάνιο επικαλυμμένης με 186 τεμάχια Avcoat, το πάχος της οποίας φτάνει τα 3,8 εκατοστά. Η προστασία αυτή αποτέλεσε αντικείμενο ιδιαίτερης προσοχής από την επανείσοδο της Artemis I, όταν η NASA εντόπισε ζημιές λόγω θραύσης του Avcoat στη μη επανδρωμένη κάψουλα κατά τη διάρκεια της καθόδου της το 2022.

Κατά την επανείσοδο, ο Ωρίωνας άντεξε θερμοκρασίες 2.760 βαθμών Κελσίου), περισσότερο από το διπλάσιο της θερμοκρασίας της λάβας από ένα ηφαίστειο και σχεδόν τη μισή επιφάνεια του ήλιου. Η ατμοσφαιρική τριβή και η συμπίεση δημιουργούν μια φυσαλίδα πυρακτωμένου πλάσματος που περιβάλλει την κάψουλα, εμποδίζοντας εντελώς τις ραδιοεπικοινωνίες.

Οι αστροναύτες αντιλαμβάνονται αυτή τη στιγμή ως ταξίδι μέσα σε «μια πύρινη σφαίρα μέσα στην ατμόσφαιρα», όπως περιγράφεται από τον Victor Glover, ο οποίος αναγνώρισε ότι η επιστροφή «ήταν στο μυαλό του από την ημέρα που επιλέχθηκε».

Η NASA και η Καναδική Διαστημική Υπηρεσία (CSA) συντόνισαν την εκπαίδευση για αυτό το τμήμα υπό εξαιρετική αυστηρότητα. Το πλήρωμα εξέτασε τις διαδικασίες και έκανε πρόβες προσομοιώσεων για κάθε πιθανή αστοχία.

newsbomb.gr