Η αγένεια στην Ελλάδα έχει γίνει “κανονικότητα”;

Πρόσφατα είδα ένα βίντεο στο TikTok που με έκανε να σταματήσω για λίγο το scroll. Μια νεαρή, εμφανώς αδύνατη κοπέλα περπατούσε στον δρόμο. Μια άγνωστη γυναίκα τη σταμάτησε και της είπε με απίστευτη άνεση:
«Καλά, πόσο αδύνατη είσαι;»

Η κοπέλα, φυσικά άβολα, τη ρώτησε γιατί της το λέει αυτό και με ποιο δικαίωμα σχολιάζει το σώμα της.

Και η απάντηση που πήρε δεν ήταν ούτε συγγνώμη, ούτε σκέψη. Ήταν κάτι ειρωνικό, απότομο, σχεδόν επιθετικό — σαν να ήταν φυσιολογικό να σχολιάζεις το σώμα ενός άγνωστου ανθρώπου στον δρόμο.

Και εκεί είναι που λες:
πότε έγινε αυτό φυσιολογικό;

Η αγένεια δεν είναι πια “εξαίρεση”

Δεν μιλάμε για μεμονωμένα περιστατικά.

Το βλέπεις παντού:

• στον δρόμο,

• στα ΜΜΜ,

• στις ουρές,

• στα social media,

• ακόμα και σε απλές καθημερινές συναλλαγές.


Αν κάποιος σου μιλήσει όμορφα σήμερα, σχεδόν το προσέχεις σαν κάτι σπάνιο.

Και αυτό λέει πολλά από μόνο του.

Όλοι έχουν άποψη για όλους

Το πιο περίεργο δεν είναι μόνο η αγένεια.
Είναι η ευκολία με την οποία οι άνθρωποι σχολιάζουν τα πάντα:

• το σώμα σου,

• το ντύσιμό σου,

• τη ζωή σου,

• τις επιλογές σου,

• ακόμα και πράγματα που δεν τους αφορούν καθόλου.


Σαν να υπάρχει μια γενική αίσθηση ότι “επιτρέπεται” να λέμε ό,τι θέλουμε, αρκεί να το λέμε “ειλικρινά”.

Αλλά η ειλικρίνεια χωρίς σεβασμό δεν είναι αρετή. Είναι απλώς αγένεια.

Η κούραση δεν δικαιολογεί τα πάντα

Πολλοί θα πουν:

«Ο κόσμος είναι κουρασμένος, έχει άγχος, γι’ αυτό αντιδράει έτσι.»

Ναι, ισχύει ότι όλοι πιέζονται περισσότερο από παλιά.
Αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνεται δικαιολογία για το να ξεσπάμε πάνω σε αγνώστους.

Η κούραση εξηγεί πράγματα.
Δεν τα δικαιολογεί όλα.

Κάποτε υπήρχε περισσότερη “συγκράτηση”

Δεν είναι θέμα “παλιάς εποχής” .

Απλώς υπήρχε μια πιο απλή αρχή:
ότι δεν σχολιάζεις το σώμα, τη ζωή ή τις επιλογές ενός ανθρώπου που δεν γνωρίζεις.

Σήμερα αυτή η γραμμή μοιάζει πιο θολή.

Και πολλές φορές οι άνθρωποι λένε πράγματα χωρίς να σκεφτούν:

• πώς θα ακουστούν, 
• τι θα προκαλέσουν, 
• ή αν έχουν καν δικαίωμα να τα πουν.


Το πρόβλημα δεν είναι μόνο “οι άλλοι”

Το δύσκολο είναι ότι αυτό το βλέπουμε τόσο συχνά, που αρχίζει να μη μας σοκάρει πια.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο ανησυχητικό κομμάτι.

Όχι ότι υπάρχει αγένεια.
Αλλά ότι αρχίζουμε να τη συνηθίζουμε.

Και τελικά;

Δεν είναι ότι η Ελλάδα έγινε ξαφνικά “αγενής χώρα”.

Είναι ότι η καθημερινή πίεση, η ανωνυμία των social media και η γενικότερη ένταση της εποχής έχουν κάνει τους ανθρώπους πιο απότομους, πιο βιαστικούς και λιγότερο προσεκτικούς με τον άλλον.

Αλλά κάπου εδώ μπαίνει το βασικό ερώτημα:

Αν δεν μπορούμε να είμαστε στοιχειωδώς ευγενικοί μεταξύ μας στην καθημερινότητα… τι λέει αυτό για εμάς σαν κοινωνία;

aetitsa <3