ΑΕΤΟΣ : Τα παιδιά σήμερα κάνουν scroll πριν μάθουν να γράφουν

Πριν λίγες μέρες παρατηρούσα ένα πολύ μικρό παιδί σε καφετέρια να κάθεται εντελώς απορροφημένο σε ένα κινητό. Δεν μιλούσε, δεν κοιτούσε γύρω του, δεν έπαιζε. Απλώς έκανε scroll με το δάχτυλό του λες και ήταν κάτι απόλυτα φυσιολογικό.

Και κάπου εκεί σκέφτηκα πόσο πολύ έχει αλλάξει η παιδική ηλικία μέσα σε λίγα χρόνια.

Σήμερα βλέπεις όλο και περισσότερα παιδιά:

• με tablet στο χέρι,

• με YouTube στο φαγητό,

• με κινητό για να “ηρεμήσουν”,

• και με οθόνες σχεδόν σε κάθε στιγμή της ημέρας.


Και το πιο περιέργο είναι ότι πολλοί ενήλικες δεν φαίνεται να προβληματίζονται ιδιαίτερα με αυτό.

Παιδιά 3, 4 και 5 χρονών που μπορούν να αλλάξουν βίντεο στο TikTok πιο γρήγορα απ’ όσο μπορούν να συγκεντρωθούν σε μια συζήτηση.

Και κάθε φορά που το βλέπω, πραγματικά αναρωτιέμαι:
πότε αποφασίσαμε ότι αυτό είναι “οκ”;

Το κινητό έγινε η εύκολη λύση

Ένα παιδί κλαίει;
Δώσ’ του κινητό.

Βαριέται;
Δώσ’ του tablet.

Δεν κάθεται ήσυχο στο τραπέζι;
Βάλε YouTube.

Και ναι, λειτουργεί προσωρινά.
Το παιδί ηρεμεί.

Αλλά πολλές φορές δεν ηρεμεί πραγματικά.

Απλώς “παγώνει” μπροστά σε μια οθόνη που βομβαρδίζει συνεχώς τον εγκέφαλό του με εικόνες, ήχους και γρήγορη διέγερση.

Κάποια στιγμή όμως πρέπει να αναρωτηθούμε:
τι επίδραση έχει όλο αυτό σε ένα παιδί που ακόμα αναπτύσσεται;

Πολλά παιδιά δεν ξέρουν πια να βαριούνται

Και αυτό είναι πιο σοβαρό απ’ όσο ακούγεται.

Η βαρεμάρα δεν είναι κακή.
Η βαρεμάρα βοηθάει ένα παιδί:

• να φανταστεί,
• να δημιουργήσει,

• να παίξει,

• να μάθει να απασχολείται μόνο του.


Σήμερα όμως πολλά παιδιά έχουν μάθει ότι κάθε στιγμή πρέπει να υπάρχει μια οθόνη μπροστά τους.

Και όταν αυτή η συνεχής διέγερση σταματάει, δεν ξέρουν τι να κάνουν.

Το πιο ανησυχητικό είναι ότι οι μεγάλοι το θεωρούν φυσιολογικό

Αυτό ίσως είναι το κομμάτι που με προβληματίζει περισσότερο.

Βλέπουμε παιδιά να περνάνε ώρες μπροστά από ένα κινητό και συχνά η αντίδραση είναι:

«Έλα μωρέ, όλα τα παιδιά έτσι κάνουν τώρα».
Ναι.

Αλλά το ότι κάτι έγινε συνηθισμένο δεν σημαίνει ότι είναι και σωστό.

Δεν γίνεται να μιλάμε συνέχεια για:

• έλλειψη συγκέντρωσης,

• νεύρα,

• δυσκολία επικοινωνίας,

• υπερκινητικότητα,

• και παιδιά που βαριούνται τα πάντα μέσα σε λίγα λεπτά…


και ταυτόχρονα να αγνοούμε πόσες ώρες μεγαλώνουν μπροστά σε οθόνες.

Τα παιδιά δεν χρειάζονται συνέχεια περιεχόμενο

Χρειάζονται:

• προσοχή,
• κουβέντα,

• παιχνίδι,

• επαφή,

• όρια,

• και χρόνο με πραγματικούς ανθρώπους.


Όχι απλώς μια οθόνη που τα κρατάει “ήσυχα”.

Γιατί ένα παιδί που είναι απλώς ήσυχο μπροστά σε ένα κινητό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι και καλά.

Ίσως τελικά να πρέπει να μας ανησυχεί περισσότερο απ’ όσο μας ανησυχεί

Γιατί μεγαλώνει μια γενιά παιδιών που έχει συνηθίσει από πολύ μικρή ηλικία:

• τη γρήγορη εικόνα,

• την ασταμάτητη διέγερση,

• και την ανάγκη να υπάρχει συνέχεια κάτι στην οθόνη.


Και ίσως κάποια στιγμή να καταλάβουμε ότι το πρόβλημα δεν ήταν μόνο η τεχνολογία.

Ήταν ότι αρχίσαμε να αφήνουμε την οθόνη να παίρνει όλο και περισσότερο χώρο εκεί που κανονικά θα έπρεπε να υπάρχει ανθρώπινη παρουσία.

aetitsa <3