Πάνε δυο χρόνια από την Άνοιξη του 2024, όταν, ο ανθρωποβόρος χρόνος, πήρε στην σέλα του, με την ταχύτητα του απροσδόκητου, τον συγγραφέα και ποιητή Γιάννη Παύλου, και μας άφησε τις αδήριτες αντανακλάσεις της μνήμης. Και τούτο γιατί, πολλές απ αυτές, δεν ήταν κατορθωτό να τις σκεπάσει με το πισωκάπουλο σεντόνι της λήθης. Είναι οι αντανακλάσεις που φεγγίζουν και στέλνουν διαχρονικά το λαμπύρισμα τους. Ένα λαμπύρισμα ιδιαίτερο που το έχουν οι γραπτές αποτυπώσεις, οι οποίες φεγγίζουν ανάλογα με τις ανάγκες και τις ανασκαλέψεις του μέλλοντος… Ένα τέτοιο λαμπύρισμα έντονο και επίμονο με αφήγηση τις στοιβαγμένες ημέρες και τις ομίχλες των καιρών, είναι και το βιβλίο με τον τίτλο «Νοσηρή Κανονικότητα». Ένας τίτλος συνυφασμένος με την αμεσότητα της προσέγγισης του αρρωστημένου, αθεράπευτου κατεστημένου της πατρίδας.
Ήταν μια Κυριακή του Μάη, το 2021, όταν ο συγγραφέας, ομοτράπεζος, σε πανοπτική θέση στην πλατεία της Δεσκάτης, μου εκμυστηρεύτηκε, ότι η τελευταία του συγγραφή βρίσκεται στο Λονδίνο, στο «τυπογραφείο» του εκδοτικού οίκου «akakia».
Τούτον το Μάη, μετά από την παρέλευση πέντε χρόνων, το βιβλίο με τον περιώνυμο τίτλο ήρθε στα χέρια μου. Mια ανυπέρβλητη υποχρέωση προερχόμενη από την ανυστερόβουλη φιλία και μια αδημονούσα περιέργεια μ έβαλε, επιτατικά, να το ξεφυλλίσω!
Ένα βιβλίο, που στο ιλουστρασιόν εμπροσθόφυλλο του απεικονίζει έναν «κλοσάρ» που κοιμάται σε ένα παγκάκι κι ένα παιδάκι να τοποθετεί δυο μήλα οίκτου στα πόδια του κοιμώμενου. Εικόνα μοναδική σε ευαισθησία, η οποία, απεικονιζόμενη με την αντικαθρέφτισή της, μας δείχνει την αδρότητα της πραγματικότητας που δεν παίρνει από ωραιοποιήσεις η άλλες λεξιπλεκτικές επεξηγήσεις... Παρά, μόνο το παιδί που φέρνει τα μήλα, λειτουργεί, ως η ανθρώπινη ελπίδα στη δύσοσμη συμφορά.
Από τα ερμηνευτικά του οπισθόφυλλου θα συγκρατήσουμε δυο σειρές που δείχνουν την στράτα της πλοκής: «Η οικονομική δύναμη εξουσιάζει ψυχές, φτωχοποιώντας συνειδήσεις, μοιράζοντας ψεύτικες υποσχέσεις (και) απατηλά όνειρα ...», είναι μια αποσταγμένη του σκέψη για την πολιτισμική αιχμαλωσία της εποχής μας…
Στην τέταρτη σελίδα έχει την παράθεση ενός δεύτερου τίτλου, με ποιητική αντιστροφή που εκφράζει με μεγαλύτερη αμεσότητα την πλοκή της διήγησης: «Βρώμικος κόσμος ανήθικος, διαβολικά πλασμένος».
Και στην πέμπτη σελίδα, μετά από τα φαναράκια που άφησε να φωτίζουν και να μυσταγωγούν τον αναγνώστη, καθ οδόν, παραθέτει έναν πρόλογο προϊδεασμού, ως «τροχιοδεικτική βολή» για να φωτίσει ακόμη περισσότερο την πλοκή. Και έτσι με μια απρόσκοπτη, ενδοτική προσέγγιση μας οδηγεί στην παθογένεια της κοινωνίας, που έχει χάσει στους διαδρόμους της, το χάπι της ίασης, και έτσι παραμένει αρρωστημένη και Νοσηρή… Παρ όλα αυτά, όλοι μας έχουμε αποδεχτεί την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί και που, αδιαμαρτύρητα, διατελεί ως Κανονικότητα! Κι όλα τούτα στο βωμό του κέρδους και τη ιδιωτικής συσσώρευσης, όπου φτωχαίνουν οι πολλοί και θερίζονται οι ηθικοί!..
Το βιβλίο χωρίζεται σε 14 αφηγηματικές ενότητες που μπορούν να σταθούν αυθύπαρκτα, χωριστά, ως μικρές διηγήσεις στιγμών, με τη δική της αυτονομία η καθεμιά. Αλλά, όταν τελειώσεις την ανάγνωση αποκομίζεις την αίσθηση ότι οι ιστορίες αλληλοκουμπώνουν μεταξύ τους, έτσι ώστε να υπάρχει μια κοινή συνηγορία για τη δημιουργία της διήγησης, ως η δημιουργική παλέτα , που με τη συμμετοχή των χρωμάτων το καθένα χωριστά, διαμορφώνουν το κάδρο της κοινωνικής εικόνας!....
Μεταξύ των κεφαλαίων υπάρχουν, εμβόλιμες, 26 μικρότερες συνοδευτικές υποενότητες. Δύο μετά από κάθε κεφάλαιο που σπονδυλώνουν την αφήγηση. Λειτουργούν όπως ο χορός στο αρχαίο δράμα, και μας δίνουν μια ανακεφαλαιωτική διάγνωση του εκάστοτε προηγούμενου κεφαλαίου.
Η γλώσσα πληθωρική, ρέουσα, ως ορμητικός χείμαρρος, μ ένα καλλιεπές πλούσιο λεξιλόγιο, προσδίδει πιστότητα στην αφήγηση, δημιουργώντας με την ορμητικότητα της και την περιγραφική της πυκνότητα, πολλές φορές, την ανάγκη να πάρεις ανάσες βαθιές για την κεντρομόλο αναφορά της στην παρακμιακή διάρθρωση της Κοινωνίας.
Η πλοκή εκτείνεται σε 240 σελίδες. Μια πλοκή με δοκιμιακές καταθέσεις, με μελετημένες ενσταλάξεις πραγματείας, που ακολουθούν το «φιδωτό» της ζωής των προσώπων της αφήγησης. Ένα «φιδωτό» απαρέγκλιτα αντίγραφο της διαμορφωθείσας «Κανονικότητας» των τελευταίων χρόνων στην πατρίδα μας. Μιας «Κανονικότητας» που συμβαίνει να είναι «Νοσηρή», χωρίς τον υμένα του κοινωνικά προσαρμοσμένου καθωσπρεπισμού.
Ένα βιβλίο με ρεαλιστική εικονοποιία για το κτήνος του Νεοφιλελευθερισμού και της οδυνηρής ανισοκατανομής του πλούτου. Όπως και για τον εφιάλτη του Κορωνοϊού. Μέρες και εκείνες, όπου οι εξουσίες των πολυεθνικών συνωμότησαν, μέσω χρηματιστηρίων, απ ότι καταμαρτυρείται, να πολλαπλασιάσουν τις μετοχές τους και τα κέρδη τους, με το φοβικό τέχνασμα της εξάπλωσης του ιού, σε συνέργεια με τις εταιρείες παραγωγής φαρμακευτικού υλικού!... όπου ενέχονται και οι περισσότερες κυβερνήσεις των χωρών, ελαίου κρυφών προμηθειών!... Μέρες και εκείνες, κατά τις οποίες, η αντίδραση μας ήταν, να μη φοράμε την μάσκα της μασκαρεμένης απειλής!... Καθισμένοι στην άκρη της «Αγοράς», (όπως ανέκαθεν αποκαλούν οι συμπατριώτες μου Δεσκατιώτες την πλατεία της ορεινής μας κωμόπολης), σε πανοπτική θέση, μαζί με τον συγγραφέα και ποιητή, για τους φίλους της λογοτεχνίας, Γιάννη Παύλου, θωρούσαμε την λάμια της αφαίμαξης και αναμοχλεύαμε τις καταιγιστικές εξελίξεις. Με χαμένο το μάτι στον ακαθόριστο περίγυρο της αποθαρρυντικής επίγνωσης, πίναμε το τσίπουρο της ενθάρρυνσης, για να ξεπεράσουμε την περίτεχνα εγκατεστημένη πολιορκητική φοβία των κερδοσκόπων, που ήδη βρισκόταν μέσα στο νου, με εξουθενωμένους τους ορθολογιστές της άρνησης!...
Όλες οι πιο πάνω επισημάνσεις ήταν από το περίπλεκτο υφάδι της συναρμολογημένης σκέψης του Γιάννη Παύλου και σε εμένα έλαχε, σήμερα, η περιγραφή και η μεταφορά της αποκαλυπτικής κουβέντας, από ένα μεσημέρι, την Άνοιξη του 2021, σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα…
Σίμος Ζαγκανίκας
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου