Το ζήτημα της παράτασης λειτουργίας των λιγνιτικών μονάδων στη Δυτική Μακεδονία δεν συνιστά μια
κομματική επινόηση ή μια μεμονωμένη πρωτοβουλία του Βουλευτή Πάρι Κουκουλόπουλου, αλλά αποτελεί ένα απολύτως θεσμικό και ομόφωνο αίτημα ολόκληρης της τοπικής κοινωνίας.Αυτό αποδεικνύεται από την ομόφωνη απόφαση του Περιφερειακού Συμβουλίου στις 8 Μαΐου 2026 για την παράταση των ΑΗΣ Μελίτης, Αγίου Δημητρίου (Μονάδες 4 και 5) και Πτολεμαΐδας V, καθώς και από το Πανδυτικομακεδονικό Συλλαλητήριο της 9ης Ιουλίου.
Συνεπώς, η αντιμετώπιση αυτού του τεκμηριωμένου αιτήματος από κυβερνητικά στελέχη με χαρακτηρισμούς περί «λαϊκισμού» ή «μισών αληθειών» συνιστά άδικη απαξίωση ενός ολόκληρου τόπου και των θεσμών του.
Η ουσία του προβλήματος δεν κρύβεται στο αν ο λιγνίτης είναι ακριβό ή φθηνό καύσιμο, ούτε εξαντλείται σε απλουστευτικές πολιτικές παρομοιώσεις. Το πραγματικό διακύβευμα είναι το αν η χώρα πρέπει να διατηρήσει σε διαθεσιμότητα –ως στρατηγική εφεδρεία για ένα μεταβατικό διάστημα– τις τεχνικά κατάλληλες μονάδες.
Μια τέτοια κίνηση κρίνεται ζωτικής σημασίας για την ασφάλεια του ενεργειακού εφοδιασμού, τη συγκράτηση των ακραίων διακυμάνσεων στις τιμές του ρεύματος, την απρόσκοπτη λειτουργία των τηλεθερμάνσεων, την προστασία των καταναλωτών, καθώς και τη διατήρηση των θέσεων εργασίας μέχρι να υλοποιηθούν νέες επενδύσεις.
Αν η κυβέρνηση απορρίπτει αυτή τη λύση ως ασύμφορη, οφείλει να παρουσιάσει συγκεκριμένα τεχνικοοικονομικά δεδομένα για κάθε μονάδα ξεχωριστά, και όχι να περιορίζεται σε αφορισμούς.
Παράλληλα, η βίαιη απόσυρση των λιγνιτικών μονάδων πριν την ολοκλήρωση των απαραίτητων υποδομών (όπως τα δίκτυα και η αποθήκευση ενέργειας) αφήνει την Ελλάδα πλήρως εκτεθειμένη στο Χρηματιστήριο Ενέργειας και στις εισαγωγές ακριβού φυσικού αερίου.
Τις ώρες που δεν υπάρχει επάρκεια από ΑΠΕ, η τιμή διαμορφώνεται από το πανάκριβο φυσικό αέριο, αυξάνοντας δραματικά το κόστος για τους καταναλωτές.
Αξίζει δε να σημειωθεί ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση, παρότι θέτει κλιματικούς στόχους για το 2050, δεν επιβάλλει κοινή ημερομηνία παύσης των λιγνιτικών μονάδων, καθιστώντας τον χρόνο και τον τρόπο της μετάβασης καθαρά εθνική επιλογή.
Εν κατακλείδι, η θέση της Δυτικής Μακεδονίας είναι ξεκάθαρη: δεν ζητά την ακύρωση της πράσινης μετάβασης, ούτε λευκή επιταγή για τον λιγνίτη. Διεκδικεί, ωστόσο, μια τεκμηριωμένη, προσωρινή και περιοδικά επανεξεταζόμενη λύση που θα διασφαλίζει την κοινωνική συνοχή και την ενεργειακή επάρκεια, μέχρι το νέο σύστημα να μπορέσει να λειτουργήσει με ασφάλεια.
Η περιοχή ζητά το αυτονόητο: αλήθεια, εγγυήσεις και τον απαραίτητο χρόνο για μια πραγματικά δίκαιη μετάβαση.
Γεωργία Ζεμπιλιάδου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου