"Το εκλεκτότερο θαλασσινό των Γρεβενών" - (εικόνες) - Γράφει ο Θόδωρος Κλωνάρας

-Καλημέρα Θόδωρε. 

-Καλημέρα Μήτρο.

-Τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι και μάλιστα Σαββατιάτικα απόγευμα;

-Ταβερνιάρη, ταβερνιάρη φώναξε η απαστράφτουσα κυρία που μύριζε πατσουλί από μακριά.

-Σερβίρισε την παρέα και έλα να σου πω. Ο Θόδωρος πήρε το τεφτέρι του και έτρεξε αμέσως με παιχνιδιάρικη διάθεση να εξυπηρετήσει την κυρία που τυλιγμένη μέσα στη γούνα της προσπαθούσε να βολευτεί στην ξύλινη καρέκλα της ταβέρνας του γιου του Θόδωρου. 

-Ορίστε μαντάμ, τι θα πάρετε; Μαντάμ; είπε ο Μήτρος και χασκογέλασε μέσα από τα μουστάκια του. Ο Θόδωρος έχει κέφια, σκέφτηκε, για να την αποκαλεί έτσι. Στρογγυλοκάθισε στην καρέκλα του και παρακολουθούσε γλείφοντας τα χείλια του

-Καλά δεν έχετε τίποτα από φρέσκα θαλασσινά; γκρίνιαξε η μεγαλοκυρία.
-Όχι μαντάμ, είπε ο Θόδωρος και τόνισε αυτό το τελευταίο μ με τη βαριά Γρεβενιώτικη προφορά του. Ήταν φανερό ότι είχε εκνευριστεί αλλά δεν σκόπευε να παραδοθεί αμαχητί στους διαόλους του…

-Δεν έχουμε, μόνο κατεψυγμένα καλαμαράκια ίσως μπορέσουμε να πάρουμε από το διπλανό ουζερί για να σας εξυπηρετήσουμε.

Η υπόλοιπη πολυμελής παρέα παράγγειλαν: κάτι μπριζόλες, κάτι τηγανιές,κάτι μπιφτέκια… -Φέρτε μου έστω τα καλαμαράκια, είπε η κυρία με ένα μορφασμό που παραμόρφωσε και άλλο το καλοσοβατισμένο πούδρα πρόσωπο της…

-Θόδωρε, ένα ποτήρι μπρούσκο, είπε ο Μήτρος, καθώς περνούσε ο φίλος του από δίπλα του.

Η παρέα χαλάρωσε καθώς ο Θόδωρος πετάχτηκε δίπλα και το γκαρσονάκι άρχισε να τους σερβίρει τις πρώτες παραγγελιές.
-Λοιπόν Μήτρο τι θες;

-Να έμεινα και τα μαγαζιά έκλεισαν και σκέφτηκα, αφού εσύ έχεις μαγέρικο να μου δώσεις κάνα κιλό... για τα πρόβατα... και στο πληρώνω ή στο φέρνω τη Δευτέρα…

-Μα να μη έχουν θαλασσινά, ακούστηκε ξανά η κυρία από δίπλα.

-Εσύ ρε Μήτρο, τί έφαγες σήμερα;

-Να τραχανά με χοιρινό και σαλάτα λάχανο, κουδούνισε η γαϊδαροφωνάρα του Μήτρου σε όλο το μαγαζί. 

Σήμερα έρχονται και τα παιδιά με τα αγγόνια και η Μήτρινα τηγάνισε και λίγο μπάτζιο και έκανε και κουλουκ’θόπ’τα. Εγώ πάντως ευχαριστήθηκα περισσότερο το ωμό πράσο. 

Η παρέα δίπλα είχε σταματήσει και άκουγε το Μήτρο να απαριθμεί τα φαγητά. 

Η κυρία τον κοίταξε εξεταστικά από τα νύχια ως την κορφή και ένιωσε αυθόρμητα τους σιελογόνους αδένες της να ενεργοποιούνται, δεν την ικανοποίησε όμως η μορφή του Μήτρου και έστρεψε το βλέμμα της στο άδειο πιάτο της. 

Ο Θόδωρος κρυφογέλασε, αφού γνώριζε το φίλο του και το Σαββατιάτικο πρόγραμμα του, και επίτηδες τον ρώτησε για το φαϊ.

-Λοιπόν θα μου δώσεις κάνα κιλό; ξαναρώτησε ο Μήτρος.

-Έγινε, είπε ο Θόδωρος, πιες το κρασάκι σου και πάω να κανονίσω. Χάθηκε στην κουζίνα και στο γυρισμό κρατούσε τα καλαμαράκια της κυρίας. Της τα σερβίρισε με όση δουλικότητα μπορούσε να χρησιμοποιήσει και ξαναγλύστρισε στη καρέκλα δίπλα στον Μήτρο.

-Εντάξει θα σου το βάλουν σε ένα τάπερ και θα το φέρει το παιδί.

Η κουβέντα και η ώρα κύλησε γρήγορα. Ο Μήτρος ήπιε το κρασάκι του και ετοιμάστηκε να πληρώσει για να φύγει.

-Κερασμένο, είπε ο Θόδωρος πονηρά με δυνατή φωνή, τώρα θες το θαλασσινό ε;

-Εμ θαλασσινό τι άλλο, γκάριξε ο Μήτρος.
Η παρέα δίπλα σταμάτησε και όλοι κράτησαν την αναπνοή τους. -Μικρέ, φώναξε, ο Θόδωρος. Το γκαρσονάκι ξεπρόβαλλε από την πόρτα της κουζίνας. -Όρ’σε.

-Το καλύτερο θαλασσινό, είπε, φέρε το εκλεκτότερο θαλασσινό για τον φίλο μου τον Μήτρο.
Το γκαρσονάκι εμφανίστηκε με μια γαλάζια σακούλα που μέσα της διαγραφόταν το σχήμα ενός τάπερ. Ο Μήτρος το παρέλαβε και ετοιμαζόταν να φύγει. Η κυρία είχε κοκκινίσει και πετάχτηκε σαν σούστα από τη θέση της: -Το καλύτερο θαλασσινό γι αυτόν ε; Ώστε δεν έχετε θαλασσινά; και κινήθηκε προς τον Μήτρο για να αρπάξει τη σακούλα.

-Τι θαλασσινό έχει η σακούλα; Απαιτώ να μάθω τώρα, τι θαλασσινό;
Ο Θόδωρος γελούσε, ο Μήτρος κάλυψε τη σακούλα πίσω από το σώμα του και η γριά κυρία προσπαθούσε να αρπάξει τη σακούλα… 

-Πέστε μου τι θαλασσινό; Το θέλω εγώ. Τι θαλασσινό; Δώσ’ το μου. 

Ο Μήτρος την κρατούσε μακριά του με το αριστερό του χέρι. 

-Τι θαλασσινό μαντάμ, τσίριξε. Να τι θαλασσινό, είπε και έδειξε, χοντρό αλάτι… 

Σημείωση: Για όσους θέλουν να εντρυφήσουν περισσότερο για το αλάτι στην κτηνοτροφία ιδού:  ftiaxno.gr

Αφιερωμένο στους καλούς δημοσιογράφους που πάντα αναδεικνύουν το Χριστουγεννιάτικο, το τραπέζι της Τσικνοπέμπτης και το Πασχαλινό τραπέζι των πρωτευουσιάνων (χαβιάρια, γαλοπούλες, κρέας κλπ). 

Εμείς ακόμα τρώμε έτσι, όπως δείχνουν οι φωτογραφίες. Ο μπάτζιος είναι της κυρίας Κίτσας από τον Άγιο Γεώργιο Γρεβενών. Κολοκυθόπιτα, τραχανάς, λάχανο, καρότο, πράσο της κυρά Χρυσάνθης, της μάνας μου.

Θόδωρος Κλωνάρας