ΡΕΒΕΓΙΟΝ ΜΕ ΑΡΜΟΖΟΥΜ’ - Γράφει ο Θεόδωρος Κλωνάρας

Ο Μήτρος γρέντα στο κρεβάτι της κλινικής σκέφτονταν αυτά που συνέβησαν τις τελευταίες μέρες. Ένα ιατρικό περιστατικό τον είχε

αναγκάσει να περάσει τις χρονιάρες μέρες σε κλινική στη Σαλονίκη και τώρα Πρωτοχρονιά θα έπαιρνε εξιτήριο. Δεν ήταν το ιατρικό περιστατικό που τον ανησυχούσε, ούτε πονούσε. Τον ανησυχούσε η κουβέντα που είχε με την νύφη του- ο γιος του δεν τολμούσε να του μιλήσει για τέτοια πράγματα.

- Δώσε τον, πατέρα, τον στάβλο στο βουνό, είναι για το κοινό καλό.

Ήθελε η νυφαδιά να πουλήσει το μαντρί με τον πέριξ χώρο στο βουνό, που πήγαινε τα πρόβατα το καλοκαίρι, σε μια εταιρεία για να κάνουν μια λίμνη για ρεύμα, κάτι τέτοιο τέλος πάντων.

-Όχ’ δεν του δίνου...

Το μαντρί αυτό ήταν από χρόνια στην οικογένεια του Μήτρου -το είχε αγοράσει ο προπάππος του από τον Μπέη των Γρεβενών, υπήρχε και ταπιά- και δε υπήρχε περίπτωση να το δώσει, παρόλο που δεν το χρησιμοποιούσε πια...

-Κύριε Δημήτρη φεύγετε. Η νοσοκόμα του έφερε το νέο και τον βοήθησε να σηκωθεί. Ο γιος σας, σας περιμένει.

Ο Μήτρος δεν έβλεπε την ώρα να πάρει τη Μήτρινα και να φύγει για το χωριό, παρόλο που ήταν μεσημέρι Πρωτοχρονιάς. Αντί αυτού το πολυτελές αμάξι του γιου του παρκάρισε έξω από ένα ακριβό εστιατόριο.

-Τι είνι ιδώ γιέ μ’ ;

-Η νύφη σου κανόνισε Πρωτοχρωνιάτικο τραπέζι σε ένα από τα καλύτερα εστιατόρια της Θεσσαλονίκης, πατέρα. Είναι και η μάνα μέσα, τα παιδιά, όλοι.

Του Μήτρου δεν του άρεσε καθόλου.

-Να δεις που αυτή η βερβερίτσα κανόνισε τα πάντα για να με ρίξει στο φιλότιμο, σκέφτηκε, αλλά δεν θα της περάσει.

Όντως το περιβάλλον ήταν εκπληκτικό. Ακριβά χαλιά, καλοντυμένα γκαρσόνια και οι καρέκλες μαγεία, βούλιαζες μέσα. Ήταν όλοι εκεί και τον υποδέχθηκαν με ένα παρατεταμένο χειροκρότημα. Ο Μήτρος συγκινήθηκε και ένα χοντρό δάκρυ κύλησε στο μάλουγο του. Ένα ψιλόλιγνο ξανθό γκαρσόνι τράβηξε την καρέκλα να καθίσει και στάθηκε πίσω του για να τον εξυπηρετεί. Ο Μήτρος τον κοίταξε με κάποια συμπάθεια, του θύμιζε τον πιστό του τσομπανόσκυλο, τον Νταβέλη-έτσι κάθονταν και κείνος σούζα πίσω του.

-Χρόνια πολλά, καλή χρονιά, αλλά δεν έπρεπε έτσι και αλλιώς ο γιατρός μου έδωσε δίαιτα, είπε και κοίταξε τη νυφαδιά του.

-Αυτά που θα φάμε είναι όπως αυτά που τρώμε Πρωτοχρονιά στο χωριό, πατέρα και δεν πειράζουν, μίλησα με τον γιατρό, μόνο αλκοόλ δεν κάνει. Σήμερα θα σας φιλέψουμε εμείς, πατέρα.

Βρε την πονηρή αλεπού μέχρι και το ‘’φιλέψουμε’’ χρησιμοποίησε αλλά θα σου το κάνω εγώ το τραπέζι στάχτη και μπούρμπερη, σκέφθηκε ο Μήτρος και χαμογέλασε μέσα από τα μουστάκια του.

-Γκαρσόν, διέταξε η νύφη, φέρε μας τη Βασιλόπιτα πρώτα και σερβίρισε μας.

Ο Μήτρος χαμογέλασε μέσα από τα μουστάκια του. Εδώ θα κέρδιζε την πρώτη του νίκη: πρωτευουσιάνικη βασιλόπιτα, πουφ κανένα τσουρέκι ή κανένα κέϊκ στην καλύτερη. Ήρθε η βασιλόπιτα με φύλλα, όχι όπως της Μήτρινας αλλά τι να πει; Νοστιμότατη! Η τηγανιά, τα σαρμάδια, το ξινό τυρί ( ανεβατό ) μέχρι και μπάτζιο τηγανητό είχε προετοιμάσει η αθεόφοβη η νυφαδιά όλα πολύ καλά… Η μούρη του Μήτρου ξίνισε και τα τσιγκελωτά μουστάκια κόντευαν να αγγίξουν το πάτωμα.

-Τι θα πιείτε πατέρα, άκουσε την κελαρυστή φωνή της νύφης του, που είχε δει την έκφραση του και πανηγύριζε ήδη. Μόνο χυμό όμως, πάρτε ότι χυμό θέλετε, έχουν όλους του χυμούς…

Τα μάτια του Μήτρου έλαμψαν.

-Όλους τους χυμούς;

-Ναι πατέρα, όλους τους χυμούς.

- Εεε, τότε ένα χυμό λάχανο.

-Χυμό λάχανο; είπε η νύφη και το στόμα μας έκανε έναν άσχημο μορφασμό...

-Δεν έχουμε χυμό λάχανο κύριε, συμπλήρωσε και το δασκαλεμένο γκαρσόνι, άλλωστε δεν υπάρχει τέτοιος χυμός.

Ο Μήτρος σηκώθηκε από την καρέκλα και η χαρά του, τον έκανε άλλες δυο οργιές ψηλότερο.

-Ντροπή, αίσχος! ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΧΥΜΟ ΛΑΧΑΝΟ, ΚΟΙΝΩΣ ΑΡΜΟΖΟΥΜΙΟΝ;

* Αφιερωμένο σε όσους νοσηλεύονται αυτές τις άγιες μέρες -εύχομαι ταχεία ανάρρωση- και στο Ιατρικό και λοιπό προσωπικό των Νοσοκομείων μας. Επίσης στον φίλο μου τον Μητσάρα στον οποίο ανήκει η φράση: Χυμός λάχανο κοινώς αρμοζούμιον. Τέλος αφιερώνεται στη μητέρα μου για την τέλεια αρμιά (και αρμοζούμ’) που έκανε και φέτος.

Χρόνια πολλά, καλή χρονιά!

Θεόδωρος Κλωνάρας