Ένας άνεμος πνιγερός, που κόντυνε τον ανασασμό και πολλαπλασίαζε τα αναφιλητά και τα δάκρυα, φύσηξε ξανά πάνω από το Σνίχοβο. Φύσηξε φέρνοντας τη συριστική είδηση, ο Νίκος Μότσιος, πριν κοπάσει ο οδυρμός της μεγάλης απώλειας του αδελφού του Γιάννη Μότσιου, του αντάρτη καθηγητή, πήρε το κατόπι του, μετά από 15 ημέρες, ανέβηκε στο φαρί του Χάρου για να τον ανταμώσει και να φύγουν μαζί για τα Ηλύσια Πεδία!...
Συνταξιδευτές σ όλη τους τη ζωή!... Συνταξιδευτές και στο θάνατο! Μαζί στα παιδικά χρόνια και στις κατρατσιές. Μαζί μαχητές στον Δημοκρατικό Στρατό. Μαζί εξόριστοι και σπουδαστές στη Σοβιετική Ένωση. Μαζί στον επαναπατρισμό. Μαζί πάντα μαζί. Και τώρα μαζί στο στερνό τους ταξίδι!..
Παράλληλοι βίοι, αδελφικοί, αλλά ο καθένας είχε την δική του διακριτή προσωπικότητα και τη δική του ξεχωριστή ζωή και επικοινωνία…
Νίκος Μότσιος, μια προσωπικότητα που διέθετε μια φυσική έλξη με την σεμνότητα και την προσήνεια του. Έβγαζε μια αυθεντική ζεστασιά που έβγαινε πληθωρικά μέσα από τις πολύχρονες δοκιμασίες του.
Από μικρό παιδί βρίσκεται στη δίνη των ανέμων των δύστηνων χρόνων του Ελληνο-Ιταλικού Πολέμου και της Γερμανικής Κατοχής. Κι όταν αυτοί οι άνεμοι φουσκώνουν, τότε οι αδίσταχτοι εμφύλιοι άνεμο- στρόβιλοι τον σηκώνουν και τον στριφογυρίζουν στις βουνοκορφές της Πίνδου. Μαχητής μόλις 15 χρονών. Τραυματίζεται τρείς φορές. Την Τρίτη φορά πολύ σοβαρά. Δεκαέξι χρονών και παίρνει, λόγω ανδρείας, το βαθμό του ανθυπολοχαγού του Δημοκρατικού Στρατού. Ως Διμοιρίτης μιας Διμοιρίας ανταρτών συμμετέχει σ όλες τις μεγάλες μάχες μέχρι τον θανάσιμο τραυματισμό του.
Οι ξεριζωτικοί άνεμοι του κατατρεγμού ακόμη και βαριά τραυματισμένο, σχεδόν ημιθανή, τον σηκώνουν, τον παίρνουν από τις κορυφές των βουνών, από την Πατρίδα και τον μεταφέρουν μακριά, εκεί όπου καταλαγιάζει η σκληρότητα τους, στη Ρουμανία, για να του δοθεί η δέουσα ιατρική φροντίδα. Περιπετειώδη ζωή, που ακόμη και ο πιο ευφάνταστος μυθοπλάστης δεν θα μπορούσε να αφηγηθεί, καλύτερα, από τούτη την αφήγηση, όπου πραγματικός αφηγητής είναι η ίδια η ζωή!...
Εκεί, μετά την ανάρρωσή του μεταβαίνει και σπουδάζει στη Σοβιετική Ένωση, Ηλεκτρολόγος Μηχανολόγος. Γεμάτος ενέργεια μπαίνει στην παραγωγή και προσπαθεί να συνδυάσει την ιδεολογία του κομμουνιστή με τις παραγωγικές συνθήκες και τη ζωή. Κι όταν διαισθάνεται και διαπιστώνει ότι έχει αθετηθεί ο δρόμος για μια κοινωνία των εργατών με αυτοδιαχείριση και κοινωνικοποιημένη παραγωγή, ότι το κόμμα έχει μετατραπεί σε κατεστημένη εξουσία με ανεξέλεγκτη πυραμιδική διαπλοκή, παίρνει το δρόμο της αμφισβήτησης για να οξυγονώσει το όραμα!.. Μια ζωή στους δρόμους για Ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη.
Στον επαναπατρισμό δουλεύει στο Δημόσιο και συνταξιοδοτείται. Πρώτο του μέλημα ήταν να γράψει όλα αυτά που έζησε, όχι ως αυτοβιογραφία, αλλά ως ένας τρίτος αντικειμενικός αφηγητής με την αλήθεια της ψυχής του, χωρίς έπαρση και επιβεβαιωτική ματαιοδοξία. H συγγραφική του παρακαταθήκη αποτελείται από τα παρακάτω έργα: 1. Από τον Εμφύλιο στην Προσφυγιά 2. Οι Ήρωες γεννιούνται στη Θύελλα, Η ζωή και η δράση του μαχητή του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας , 3. Το παιδί με τα πράσινα μάτια, ο Νικολός.
Πνιγερός ο άνεμος, φύσαγε ως ξεροβόρι στις ψυχές κι έφερνε θλίψη και λύπηση βαθειά στην αμεσότητα της μνήμης, στο λαλητό της ζωής, απ όπου κι αν διάβηκε, σε όσους τον γνώρισαν, σε όσους τον έζησαν και σ όσους ανέγνωσαν τα βιβλία του!..
Εκεί στην απλωσιά της μνήμης έχουν απλώσει τα χέρια τους να σας δεχτούν, περήφανοι, για σένα, τον , τον ιδεολόγο, τον ματωμένο καπετάνιο, (που άφησε πάνω στο κόκκινο λάβαρο τα κομμένα του δάχτυλα και σταγόνες άλικου αίματος), τον συνεπή αγωνιστή, τον συγγραφέα. Και τον αντάρτη καθηγητή, τον λαογράφο και ποιητή, ο πατέρας σας, Ευάγγελος Μότσιος και η μητέρας σας, Φρόσω Μότσιου, ανεβαίνοντας την κλίμακα της αξιοσύνης της Μνήμης!... Να είναι λαφρύ το χώμα της Ελληνικής Γης, αγαπητοί μου φίλοι και συναγωνιστές, που τόσο αγαπήσατε…
Σίμος Ζαγκανίκας
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου