Βαρύ πένθος σκεπάζει τους αποφοίτους της τάξης του 1966 των Λυκείων Γρεβενών, καθώς η χαρά της πρόσφατης επανένωσής τους επισκιάστηκε από την ξαφνική απώλεια της
αγαπημένης τους συμμαθήτριας, Παρασκευής (Βούλας) Κλεισιάρη.Η είδηση του θανάτου της, μόλις τρεις ημέρες μετά το συγκινητικό τριήμερο reunion στα Γρεβενά, «πάγωσε» όσους είχαν την ευκαιρία να τη συναντήσουν, να μιλήσουν μαζί της και να αναπολήσουν τα μαθητικά τους χρόνια.
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει στο εγκάρδιο αντίο της η συμμαθήτριά της Ευαγγελία Μπόγκια, εκπροσωπώντας όλους τους αποφοίτους, η εκλιπούσα φάνηκε να ρουφάει κάθε λεπτό από αυτή την τελευταία συνάντηση.
Ήταν πανταχού παρούσα, γεμάτη ενέργεια και διάθεση να μάθει τα νέα όλων, ρωτώντας με ενδιαφέρον ακόμη και για όσους δεν κατάφεραν να παρευρεθούν. Η ομορφιά, η καλοσύνη και η ευθύτητα του χαρακτήρα της παρέμειναν αναλλοίωτα στον χρόνο, κερδίζοντας για άλλη μια φορά την αγάπη και τον σεβασμό των παλιών της συμμαθητών και καθηγητών.
Η Βούλα Κλεισιάρη ξεχώριζε πάντα για το φωτεινό της πέρασμα από τη ζωή. Δημιούργησε μια υπέροχη οικογένεια στο πλευρό του συζύγου της, Χρήστου Μιχαηλίδη, καθηγητή φυσικής αγωγής στο Γυμνάσιο Γρεβενών, αποκτώντας δύο παιδιά. Η προσφορά της ήταν αδιαμφισβήτητη σε κάθε πτυχή της καθημερινότητάς της, από τον στενό οικογενειακό της κύκλο μέχρι την τοπική κοινωνία και τους φίλους που υπεραγαπούσε.
Αυτή η απρόσμενη φυγή αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό, μετατρέποντας τις χαρούμενες αναμνήσεις του τριημέρου σε έναν πρόωρο και εξαιρετικά συγκινητικό αποχαιρετισμό. Το χρέος της αναγγελίας του θανάτου της έπεσε βαρύ στους οικείους και τους φίλους, με τις λέξεις να φαντάζουν φτωχές για να περιγράψουν τη θλίψη που διαδέχθηκε τη γιορτή.
Η τάξη του 1966 αποχαιρετά την πολυαγαπημένη της Βούλα με την ευχή να είναι ελαφρύ το χώμα που θα τη σκεπάσει, κρατώντας για πάντα ζωντανή τη μνήμη της και το ζεστό χαμόγελο που τους χάρισε στην τελευταία τους αντάμωση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου